| |
จากเมืองลี่เจียง ถนนสู่นครลาซา-เมืองหลวงของประเทศทิเบต ทอดรออยู่เบื้องหน้า เส้นทาง 2,000 กว่ากิโลเมตร กำลังรอให้ม้าดีเซลจากเมืองไทยควบคะนองไปบนสันหลังของมัน และว่ากันว่านี่เป็นครั้งแรกที่คนไทยเดินทางไปทิเบตด้วยขบวนรถยนต์ที่ใหญ่ที่สุด
เช้าตรู่ของวันเดินทาง ขบวนรถเกือบ 20 คันออกตัวตามกันไปอย่างช้า ๆ ถนนยามเช้ายังว่างโล่ง แดดเพิ่งเริ่มทอแสงอุ่น อากาศกำลังดี ถนนเลื้อยเลาะคดโค้งไต่ขึ้นเนินล่องลงหุบ ตามสภาพของภูมิประเทศ สภาพเส้นทางในเมืองค่อนข้างดี มีรถตำรวจจราจรท้องถิ่นมาแล่นนำอำนวยความสะดวก
ขบวนคาราวานทางไกลหลายพันกิโลเมตร กำลังเคลื่อนออกจากเมืองลี่เจียง เมื่อหันหลังกลับไปดู เห็นเทือกเขาหิมะมังกรหยกที่สูงตระหง่านฟ้า แลเล็กลงจนลับไปจากสายตาในที่สุด
= = = = =
หลังข้ามแม่น้ำแยงซีไปแล้ว เส้นทางก็พาเราเข้าสู่โลกที่ข้าพเจ้าไม่เคยพบเห็นมาก่อน เทือกเขาสูงใหญ่อย่างที่ไม่มีภูเขาเทือกใดในเมืองไทยเทียบได้ และเมื่อคนคิดฝ่าข้ามก็จำต้องไต่ขึ้นไปตามความสูงชันอันหฤโหดของมันอย่างไม่มีทางเลี่ยง จากเทือกหนึ่งเลาะต่อสู่เทือกต่อไป ข้ามไปสักกี่เทือกก็ยังคงมีขุนเขาทอดขวางหน้าอยู่เรื่อยไป ระหว่างเทือกเขาเหล่านั้น บางหุบเป็นร่องเหวลึก บางช่วงเป็นทะเลสาบขนาดใหญ่ ถัดขึ้นไปบนลาดเขาเป็นทิวสนแผ่ผืนไปเต็มผาจนสุดสันเขา แต่บางแห่งต้นไม้ถูกตัดจนเหี้ยนเตียน เหลือแต่ตอกระจายอยู่กลางผาเขาโล่ง ๆ เป็นบริเวณกว้าง อีกบางช่วงถนนก็เฉียดเข้าไปจนชิดตลิ่งสูงของแม่น้ำให้เราได้เห็นความมหึมาของแม่น้ำสายยาวที่สุดของจีนแผ่นดินใหญ่ได้เต็มตา... |
|
