กาลครั้งหนึ่ง ณ ดวงดาวสีชมพูซึ่งอยู่นอกเขตจักรวาลที่พวกเราคุ้นเคย มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งอาศัยอยู่ในบ้านทรงกลมที่ทำจากกระจกและโลหะล้ำสมัย เด็กน้อยคนนี้มีชื่อว่า ‘เบน’
          เบนเป็นลูกชายคนเดียวของคุณพ่อคุณแม่ ในบ้านของเขาไม่มีญาติหรือเด็กคนอื่นอีกเลย บางครั้ง...เบนจึงรู้สึกเหงาและอยากมีใครสักคนเป็นเพื่อน
          อยู่มาวันหนึ่ง ในขณะที่เบนออกไปเดินเล่นในป่าหญ้าปุกปุยใกล้ ๆ บ้าน ช่วงที่เบนเดินผ่านสะพานข้ามแอ่งน้ำที่อยู่กลางป่า เบนก็เหลือบไปเห็นไข่สีเหลืองจุดม่วงฟองใหญ่ฟองหนึ่งตกอยู่ในพงหญ้าเชิงสะพาน เบนคิดว่าในไข่ฟองนั้นอาจมีลูกสัตว์ตัวเล็ก ๆ อาศัยอยู่และมันอาจเป็นเพื่อนที่ช่วยให้เขาหายเหงาได้ ด้วยเหตุนี้ เบนจึงนำไข่สีเหลืองจุดม่วงฟองใหญ่กลับไปที่บ้านด้วย
          เมื่อเด็กน้อยกลับถึงบ้าน เขารีบขออนุญาตคุณพ่อคุณแม่ฟักไข่เพื่อให้มันเป็นสัตว์เลี้ยงที่น่ารักของเขา คุณพ่อคุณแม่ผู้ใจดีจึงถามเบนว่า “ถ้ามันเกิดมาแล้วไม่น่ารักล่ะ ลูกจะยังคงรักและเลี้ยงมันต่อไปรึเปล่า” ในเวลานั้น เบนมั่นใจว่าไข่สีเหลืองจุดม่วงในอ้อมกอดของเขาต้องฟักออกมาเป็นสัตว์ที่น่ารักแน่ ๆ ดังนั้น เบนจึงสัญญากับคุณพ่อคุณแม่ว่า “ถึงยังไง ผมก็จะดูแลมันตลอดไป...ไม่ว่ามันจะน่ารักหรือไม่ก็ตามครับ”

           หลังจากที่เบนให้คำมั่นสัญญา คุณพ่อคุณแม่จึงอนุญาตให้ลูกชายฟักไข่และเลี้ยงสัตว์เลี้ยงได้ ซึ่งทันทีที่คุณพ่อคุณแม่อนุญาต เบนก็รีบนำผ้านวมหนานุ่มของเขามาปูที่หน้าเตาผิงไฟฟ้า แล้วเอาเสื้อหนาวกับผ้าพันคอมาล้อมเป็นรัง จากนั้น เบนก็เข้าไปนอนกอดไข่ฟองใหญ่ฟองนั้นเพื่อให้ความอบอุ่น...จนตัวของเขาหลับไปในที่สุด
          เช้าวันต่อมา เมื่อเบนตื่นนอนได้สักพัก ไข่สีเหลืองจุดม่วงของเขาก็ค่อย ๆ กระดุกกระดิกกระดุ๊กกระดิ๊ก จากนั้น เปลือกไข่ก็กะเทาะ แล้วลูกสัตว์ประหลาดตัวกลม ๆ ที่มีขนปุกปุยเหมือนไหมพรมสีเหลืองฟู ๆ ก็ลืมตาออกมาดูโลก
          เบนหลงรักสัตว์เลี้ยงของเขาทันทีที่ได้เห็น เขาตั้งชื่อมันว่า ‘ฟูฟู’ ตามขนฟู ๆ ของมัน พลางคิดเข้าข้างตัวเองว่า “เห็นไหมล่ะ มันออกมาน่ารักอย่างที่เขาคิดจริง ๆ ด้วย”
          ในขณะที่เด็กน้อยกำลังดีใจ คุณพ่อคุณแม่ก็เตือนลูกชายให้จำคำสัญญาเอาไว้ให้ดี เพราะสัตว์บางอย่างจะมีรูปร่างเปลี่ยนไปเมื่อโตขึ้น แต่ในเวลานั้น เบนมั่นใจว่าถึงอย่างไรฟูฟูก็จะน่ารักแบบนี้ไปเรื่อย ๆ เขาจึงย้ำกับคุณพ่อคุณแม่ว่า “ถึงยังไง ผมก็จะดูแลมันตลอดไป...ไม่ว่ามันจะน่ารักหรือไม่ก็ตามครับ”
          หลายเดือนต่อมา ฟูฟูค่อย ๆ เติบโตขึ้นอย่างช้า ๆ โดยมีเด็กน้อยเฝ้าดูแลเป็นอย่างดี แต่เมื่อฟูฟูอายุครบ 1 ปี ขนสีเหลืองที่ฟูและนุ่มนวลของมันก็เริ่มร่วง จากนั้น มันก็กลายเป็นสัตว์ประหลาดตัวกลม ๆ ที่มีแต่ขนสีม่วงขดเป็นก้อน ๆ อยู่ตามตัวดูไม่น่ารัก แถมผิวหนังส่วนที่เหลือยังดูโล้น ๆ ล้าน ๆ คล้ายกับเป็นขี้เรื้อนเสียอีก