3-4 วันมานี้ ออฟฟิศขวัญเรือนมีงานทำความสะอาดครั้งใหญ่กันค่ะ

หันไปทางไหนก็เจอแต่เพื่อน ๆ พี่ ๆ ในแฟชั่น “ผ้าปิดจมูก” ดูคล้ายกับอยู่ในฉากหนังสงครามเชื้อโรคอย่างไรอย่างนั้น

และเมื่อมีการเก็บกวาดครั้งใหญ่ ก็เลยทำให้พวกเราได้พบว่า แต่ละคนสะสมขยะจำนวนมากไว้โดยไม่รู้ตัว ในขณะเดียวกัน สิ่งของหลายอย่างในออฟฟิศก็เป็นของเก่าเข้าขั้น “แอนทีค” และมีคุณค่าทางประวัติศาสตร์ไปแล้ว เป็นต้นว่า…

แผ่นดิสเก็ต มีทั้งขนาด 5″ 1/4 และ 8″ (ชนิดหลังนี่ตั้งแต่เกิดมาก็เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก)

เครื่องบันทึกเสียง (สารพัดรุ่น) ที่ปัจจุบันไม่ได้ใช้แล้ว

กระดาษสำหรับแปะอาร์ตเวิร์ค ซึ่งปัจจุบันไม่ได้ใช้แล้วเหมือนกัน

รูปนักร้องเกาหลีวงแรก ๆ ที่มาเปิดตัวในบ้านเรา (ตอนนี้หนึ่งในนั้นกลายเป็นนางเอกละครไปแล้ว…หาเจอกันมั้ยเอ่ย?)

แม้จะเหนื่อยขนาดไหน แต่หลายคนบอกว่าการลงมือทิ้งอะไรที่ไม่สำคัญออกไปบ้าง ทำให้ชีวิต ‘เบา’ ขึ้น แล้วก็มีบรรยากาศในการทำงานดีขึ้นด้วยค่ะ

หมดแรง!!!

ตอนไปทำข่าวเปิดตัวหนังสือของแม่ชีศันสนีย์กับพี่แอม-เสาวลักษณ์ ที่เสถียรธรรมสถาน ฉันก็เดินไปทั่ว ถ่ายรูปมุมโน้นมุมนี้ เจอครอบครัวธรรมะที่มากันทั้งพ่อแม่และลูกหลายครอบครัว เด็กๆ จะใส่เสื้อสีขาวด้านหน้าสกรีนคำว่า อริยะสร้างได้ อันเป็นโครงการที่ทางเสถียรธรรมสถานทำอยู่ ทั้งการสร้างสาวิกาสิกขาลัย ซึ่งก็คือมหาวิทยาลัยธรรมะ มีหลักสูตรการศึกษาอย่างชัดเจน เรียนจบได้รับปริญญาหลักสูตรพุทธศาสตรมหาบัณฑิต

แต่อีกส่วนที่ทางเสถียรฯ ดำเนินการอย่างต่อเนื่องและสม่ำเสมอคือการทำให้เด็กๆ ได้ใกล้ชิดกับธรรมะ กิจกรรมที่จัดมาอย่างเช่น ครอบครัวแห่งสติ โดยชวนทั้งคุณพ่อคุณแม่และคุณลูกมาร่วมเรียนรู้ด้วยกัน ซึ่งจุดประสงค์ของการจัด เขาบอกว่าไม่ได้มีขึ้นเพื่อจะปลูกฝังความเป็นอริยะลงไปในตัวเด็กๆ ภายในระยะเวลาอันสั้น แต่เป็นการปลูกฝังเมล็ดพันธุ์แห่งอริยะลงไปในหัวใจของคนเป็นพ่อแม่ เพื่อให้พ่อแม่นำแนวทางแห่งอริยะนี้กลับไปปรับใช้ที่บ้าน เพราะบ้านคือห้องเรียนแรกของลูก และพ่อแม่คือครูคนแรกที่เป็นพระอรหันต์ของลูก

เมื่อวันพฤหัสก่อน ฉันเพิ่งไปสัมภาษณ์คุณแม่คนหนึ่งที่ทำงานอาสาสมัครมานานเกือบ 10 ปี เธอมักพาลูกชายไปทำงานอาสาสมัครเสมอ เธอบอกว่า เคยสงสัยไหมว่าทำไมพ่อแม่บางคนดี๊ๆ แต่ทำไมลูกถึงเกเร ไม่เอาไหน ไม่สนใจใคร นั่นอาจเป็นเพราะว่า ลูกไม่เคยรู้ว่าพ่อแม่ทำอะไร ถ้าพ่อแม่ทำความดีก็ควรพาลูกไปเห็นไปทำด้วย

ที่เสถียร ฯ วันนั้นมีบริการน้ำดื่ม อาหารสำหรับแขกที่มาร่วมงาน ฉันเข้าไปขอน้ำดอกอัญชัญพร้อมกับเด็กหญิงวัยประมาณ 8 ขวบคนหนึ่ง เจ้าหน้าที่ยื่นน้ำหวานหอมชื่นใจมาวางบนเคาน์เตอร์ 2 แก้ว เด็กหญิงที่ยืนข้าง ๆ ไม่รีบคว้าแก้วน้ำ  แต่เธอกลับเอื้อมมือไปหยิบหลอดมา 2 อัน แล้วยื่นหลอดให้ฉัน 1 อัน ก่อนที่ตัวเธอจะหยิบแก้วน้ำหวาน

หนูน้อยคนนี้ก็สวมเสื้อ ‘อริยะสร้างได้’เหมือนก้น

ถ้าพูดถึงสัตว์เลี้ยงยอดฮิตติดบ้าน อันดับหนึ่งคงหนีไม่พ้นน้องหมาหน้าตาบ้องแบ๊ว อย่างชาวขวัญเรือนส่วนใหญ่นอกจากมีเืพื่อนเป็นคนแล้ว หลาย ๆ คนก็มีน้องหมาเป็นเพื่อน

เพราะนอกจากพูดไม่ได้เสียอย่างเดียว หลาย ๆ อย่างของเขาก็ไม่ต่างจากเรา ไม่ว่าจะเป็นบุคคลิกภายนอก ก็มีทั้ง สวย เริ่ด เชิด หยิ่ง ขี้เล่น ขี้เก๊ก หุ่นดี หุ่นล่ำ หุ่นกะทัดรัด ฯลฯ ส่วนเรื่องอารมณ์ก็ทั้งต้องการความรัก การดูแล การเอาใจใส่ ไม่อย่างนั้น(ก็คล้ายคนอีก) อาจจะเกิดอาการไม่พอใจ ประท้วงไม่กิน ไม่อึ งอน หงุดหงิด ฯลฯ

เพราะฉะนั้นถ้าเลี้ยงแล้ว ก็ต้องเข้าใจว่าน้องหมาก็เหมือนกับเป็นสมาชิกคนหนึ่งของบ้าน ลองนึกภาพว่าจะมีใครในบ้านที่รู้สึกดีใจ(จนโอเว่อร์)ทุกครั้งที่เราเปิดประตูเข้าบ้าน

ว่าแล้วก็เอามาน้องหมาของทีมงานขวัญเรือนมาอวดโฉมเสียเลย น้องหมาของใคร ใครก็รัก แหม…มันช่างเข้ากับขวัญเรือนฉบับปัจจุบัน Love me Love my Dog ที่มีแต่เรื่อง(น้อง)หมา…หมา ซะจริง ๆ

เบนซ์ น้องหมาคุณมณฑา

น้องเบ็นซ์เป็นหมานิสัยเงียบ ขรึม(และแข็ง) เหย่อหยิ่ง ไปเที่ยวบ้านพี่เขาทีไร เบนซ์ไม่เคยทักทาย ไม่เห่า ไม่วิ่งเข้ามาหา ใครอยากเล่นก็ต้องเดินไปลูบหัวเขาเอาเอง หยิ่งสุด ๆ heไม่เคยแคร์ใครเลย

หมิง…น้องหมาของคุณกระชาเดิม

ชอบคิดว่าตัวเองเป็นจิ้งโจ้ รักการกระโดดด่อง…ด่องมาก และชอบนอนนิ่ง ๆ หงายท้อง ขาชี้โด่เด่ เป็นท่าไก่ย่างถูกเผา ตั้งแต่มีหมิงเข้ามาอยู่ในบ้านสมาชิกในบ้านกอดแม่ไม่ได้ อีกเลย เพราะหมิงหวงแม่มาก กระโดดเข้ามาขู่และงับมือลากออกไปทันที

นักกี้่น้องหมาบางแก้วของคุณนุดา

นักกี้เป็นชื่อที่พี่สาวตั้งมาจากการ์ตูนเรื่องโปรด

แต่เรียกไปเรียกมากลายเป็นI-กี้ คนฟังแล้วเข้าใจว่าเป็นหมาหนุ่ม เป็นหมาชอบกอด เป็นหมาที่ใครมาใครไปถ้าถูกใจจะกระโดดกอดไม่ยอมปล่อย

โอเลี้ยงหมาสาวของคุณอรวรรณ

สาวนิโกรตัวดำขนหยิกเห็นนั่งท่านี้ดูเหมือนเป็นน้องหมาเรียบร้อยสงบนิ่ง แต่จริง ๆ กำลังพักเหนื่อยอยู่ หลังจากออกอาละวาดกับคนในบ้านเรียบร้อยโรงเรียนsheไปแล้ว

โมโม่แลชิโร่น้องหมาของมิสไอที

โมโม่(สีขาว)เป็นสาวน้อยตัวแสบประจำบ้าน ด้วยความเป็นน้องเล็ก ทุกคนจึงตามใจ เพราะฉะนั้นของทุกอย่างตัองเป็นของหนูหมด ชิโร่(สีดำ)เมื่อก่อนซนมาก แต่พอมีโมโม่ ชิโร่กลายเป็นหนุ่มขรึมทันที แต่ก็รักน้องมาก ทุกวันนี้ยอมน้องแทบจะทุกเรื่องเลย

หมานอกของคุณ @ Kwanruen

น่ารัก หน้าตาโกอินเตอร์ ดูคุ้น ๆ

 คุณ Apทำท่าจูจุ๊บกับหมาหลง (หมาใครก็ไม่รู้)ที่เจอกันระหว่างการทำงาน

ไปพักผ่อนต่างจังหวัด(มัน) ก็…จูจุ๊บ

เจอหมาหมู่รุมซะแล้ว

น้องหมากาโม่ของคุณ Kazeko

น้องหมากาโม่หญิงวัยทอง ชื่นชอบการเดินทางท่องเที่ยว ไปมาแล้วหลายจังหวัด

ทะเล ภูเขา ไปมาแล้วเกือบทุกที่ ปีนี้กำลังวางแผนว่าจะไปรับลมหนาวที่ไหนดี

เข็มทอง…น้องหมาไฮโซของพี่ภัทร

เข็มทองมาทำงานทุกวันจันทร์-เสาร์เป็นน้องหมาที่เดินตามชิดติดตัวพี่ภัทรชนิดก้าวต่อก้าว

แม้กระทั่งพี่ภัทรเข้าไปทำธุระส่วนตัวในห้องสุขา เข็มก็จะไปนั่งเฝ้าหน้าห้องสุขานั้นทันที …นี่คือหน้าที่ ๆ ขวัญเรือนของนายเข็มทอง

ว่าแต่น้องหมาของคุณหน้าตาคล้ายเขาเหล่านี้บ้างหรือเปล่าหนอ…หน้าตาอาจจะดูแตกต่าง แต่อย่างหนึ่งเราเชื่อว่าน้องหมาของคุณเหมือนก็เหมือนน้องหมาของพวกเรา ก็ตรงที่ ่กระดิกหางดีใจ เริงร่าทุกครั้งที่เห็นเราก้าวเข้าบ้าน…**