เป็นอย่างที่ nanong เขียนไว้ไม่ผิดค่ะ

เวลานี้มองไปทางไหนก็เห็นแต่คนถักนิตติ้ง เรียกว่าวางเม้าส์-คีย์บอร์ด และไม้แบดฯ หันมาจับไม้นิตฯกันก็คราวนี้

ตอนนี้เรามีผังลายถักผ้าพันคอง่าย ๆ มาให้โหลดไปถักกันด้วยนะคะ (คลิกบนรูปเพื่อไปยังหน้าดาวน์โหลดได้เลยค่ะ)

*ส่งผ้าพันคอเข้าร่วมกิจกรรมได้จนถึงวันที่ 30 พ.ย. นี้นะคะ

หลังจากที่ขวัญเรือน-งานฝีมือ มีกิจกรรมถักร้อยสายใจอุ่นไอแด่ทหารกล้า ร่วมกันถักทอผ้าพันคอสีเหลือง เพื่อมอบให้กับทหาร เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองในวโรกาสมหามงคล 80 พรรษา พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ ปรากฎว่ามีผู้สนใจส่งผ้าพันคอกันเข้ามามากมาย ไม่เว้นแม้แต่สาว ๆ ในออฟฟิศขวัญเรือนเองตอนนี้หันไปทางไหนก็จะเห็นไหมพรมสีเหลืองทอง กับไม้นิตติ้งเต็มไปหมด สาว ๆ ที่นี่มีทั้งถักเก่ง, ถักเป็น, ถักพอจะเป็น, และถักไม่เป็นเอาเสียเลย ใครไม่เป็น คนที่เป็นก็ช่วยสอน ใครถักผิด ถักถูก ช่วยกันเลาะ ช่วยกันแก้   จับไม้นิตเก้ ๆ กัง ๆ ถักไป 3 แถว แก้ซะ 2 แถว แต่เมื่อนึกถึงเป้าหมายหนาวนี้ที่จะแบ่งปันความอบอุ่นของผ้าพันคอให้กับผู้ประสบภัยหนาว ความพยายามแค่นี้ยังถือว่าไม่มากพอ
สุดท้ายแล้วสาว ๆ ที่ลงมือก็พยายามกันจนถักผ้าพันคอเป็นผืนจนได้ บางคนถักสีเหลืองสำเร็จ ก็เริ่มหันไปหาไหมพรมที่มีลูกเล่นมากขึ้น เริ่มมีไอเดียถักเป็นของขวัญรับหนาวให้กับคนรู้จัก รู้ใจ…อย่างน้อยก็ไม่ทิ้งลายของการเป็นสาวขวัญเรือน เพราะของแบบนี้สตรีต้องมีติดตัวไว้บ้าง…
เพราะฉะนั้นช่วงนี้ใครมาที่ออฟฟิศ ถ้าเห็นสาว ๆ ขวัญเรือนก้มหน้าก้มตาง่วนอยู่กับการถักนิตติ้ง อย่าแปลกใจที่แต่ละคน ถัก…ถัก…ถัก…แล้วก็ถัก จนบางทีดูเหมือนงานถักเป็นงานหลัก(แทนงานเขียนในเล่มขวัญเรือน)ไปซะแล้ว แถมยังมีพกพาไปถักนอกสถานที่อีกต่างหาก
อิชั้นเองก็เช่นกัน กว่าจะเริ่มต้นลงมือถัก ก็ไม่มั่นใจในตัวเอง คิดแล้วคิดอีก เพราะไม่เคยจับ ไม่เคยทำ กลัวว่าเริ่มแล้วจะไม่จบ  หรือไม่ก็จบเหมือนกัน แต่เป็นจบเห่
แต่นั่นแหละอย่าเพิ่งบอกกับตัวเองว่าทำไม่ได้ ถ้ายังไม่ได้ลงมือทำ

จริง ๆ แล้วมีคำตอบอยู่ 2 อย่าง คือทำได้ กับ ได้ทำ…ต่างหาก

ในที่สุด - - ผ้าพันคอนิตติ้งผืนแรกในชีวิตกำลังจะสำเร็จ…แล้ว…เย้

( ขอบคุณผู้มีส่วน ร่วมด้วยช่วยสอนทุก ๆ คนนะคะ)

หนาวนี้ แบ่งปันความอบอุ่นด้วยกันไหม มะ มา ร่วมกัน…ถักเถอะ…

        ความมีมิตรภาพที่ดี มีน้ำจิตน้ำใจต่อกันนั้นบางครั้งก็เป็นสิ่งที่เราสัมผัสได้ด้วยใจนะคะ…แล้วถ้ามาในเวลาที่เหมาะสม หรือเรากำลังต้องการด้วยแล้ว มันยิ่งซึ้งใจสุด ๆ

       เล่าแล้วใช่ไหมคะว่าพวกเราได้มีโอกาสไปนอนค้างที่โฮมสเตย์บ้านคลองเรือ…และก็โชคดีมากที่เราได้ไปอยู่บ้านกาแฟ(ชื่อเรียกที่รู้กันของบ้านพี่แจ่ม)ของหมู่บ้านนี้ นอกจากพี่แจ่มและภรรยาเป็นคนบ้านเดียวกับเราแล้ว สำหรับคนชอบดื่มกาแฟอะไรจะดีไปกว่านี้อีกล่ะคะ…เราได้นอนอยู่ในบ้านที่รายล้อมด้วยต้นกาแฟที่มีลูกโตสีแดงสดนับร้อยนับพันต้น ได้คุยเรื่องประสบการณ์การทำกาแฟของเจ้าบ้าน ได้เห็นประดิษฐ์กรรมเครื่องคั่วกาแฟที่คิดเองทำเองของที่นี่(เพื่อไม่ให้เมล็ดกาแฟที่คั่วกระเทาะเสียจากการคั่วด้วยการใช้กะทะแบบเดิม พี่แจ่มเลยใช้วิธีนำโอ่งเล็ก ๆ มาเชื่อมกับเหล็ก ทำเป็นด้ามหมุน เวลาคั่วก็ก่อเตาไฟ แล้วนำโอ่งขึ้นตั้งหมุน ๆ ประมาณ 2 ชั่วโมง กาแฟก็จะสุกทั่วกันโดยเมล็ดยังสวยอยู่)และแฮ่ม แฮ่ม…ได้ดื่มกาแฟสดฝีมือเจ้าบ้านในแก้วที่พี่แจ่มอุตสาห์ตัดกระบอกไม้ไผ่เกลาให้ซะสวยเช้ง…งาน primitive art ชัด ๆ เลยนะคะนี่

      แก้วฝีมือพี่แจ่ม

 กาต้มแบบนี้พี่แจ่มบอกว่าต้มได้รสชาติดีที่สุด กากกาแฟจากการต้มไม่สามารถใช้ซ้ำได้อีก เพราะจะจืดหมดแล้ว

กาแฟอร่อยมาจากครัวนี้แหละค่ะ

           เช้าวันที่อากาศฉ่ำเย็น กลิ่นกาแฟที่พี่เขาต้มจากหม้อต้มในครัวหอมฟุ้งไปทั่วบ้านเลยค่ะ พอมารินใส่แก้วกระบอกไม้ไผ่จิบแบบละเลียด…มีความสุขจริงจริ๊ง เจ้าบ้านกระตือรือร้น ตั้งอกตั้งใจต้มให้อย่างที่เห็นท่าแล้วยังไงก็ต้องอร่อยแน่ค่ะ…บันทึกไว้แล้วว่าเป็นกาแฟที่อร่อยที่สุดอีกแก้วหนึ่งที่ได้ดื่มเลยทีเดียว….ว่าแล้วก็นึกได้ว่าเราเคยประทับใจกับกาแฟมาก่อนหน้านี้แล้วเหมือนกันนี่น้า…

        ต้มน้ำชงกาแฟ

แก้วกาแฟสลักชื่อ

            กาแฟวันนั้นไม่หอมหวานมันอย่างครั้งนี้หรอกค่ะ เพราะเป็นกาแฟเพียว ๆ เหยาะวอดก้ารสเข้ม จำได้ว่าดื่มอึกเดียววาบไปทั้งตัว…แต่วันนั้นเรากลับกระตือรือร้นที่จะดื่มต่อ แถมยังประทับใจสุด ๆ ก็ลองนึกภาพคนขี่เลื่อนเทียมกวางฝ่าหิมะหนาเป็นเมตรนานเป็นชั่วโมงดูสิคะ หนาวจนไม่รู้จะหนาวยังไงแล้ว พอถึงที่หมายมีกาแฟควันฉุยในแก้วไม้เกลา(ไม่ใช่ไม้ไผ่)ที่สลักชื่อเรายื่นให้ ส่วนคนยื่นก็ยิ้มกว้าง หน้าแดงก่ำ พลางตบหลังไหล่(ประมาณว่ารอดมาได้นะ) รอต้อนรับอยู่…มันอุ่นทั้งมือ ทั้งท้อง และทั้งใจจริง ๆ นะ…

             คุณว่ากาแฟทั้งสองแก้วนี้อร่อยเพราะอะไรล่ะ…

เป็นอันว่าการแข่งขันกีฬาแบดมินตันของชาวศรีสยาม จบลงเป็นที่เรียบร้อย

ต้องขอบคุณทุก ๆ ฝ่ายที่ให้ความร่วมมือ โดยเฉพาะเรื่องของเงินรางวัลที่ให้เป็นสินน้ำใจกับนักกีฬา

แต่สิ่งที่ได้กลับมาตลอดระยะเวลา 5-6 เดือนที่ทำการแข่งขัน(อันยาวนาน) นั้น คือรอยยิ้มของหลาย ๆ คน

ไม่ว่าจะเป็นกองเชียร์ หรือนักกีฬา เพราะสิ่งที่สำคัญว่าคือ…

บรรยากาศของความสนุกสนาน ความเป็นมิตร ความฟิต ความเฟิร์ม ที่เกิดขึ้น

สรุปแล้วกีฬาแบดมินตันของเรา  ทุกคนเป็นแชมป์เหมือนกันหมดจ้า

We are the champions - my friends
And We ‘ll keep on fightin’ till the end
We are the champions
We are the champions
No time for losers
‘Cause We are the champions of the world