ตอนนี้การแข่งขันแบดมินตันที่ขวัญเรือนกำลังเข้มข้น อยู่ในรอบเข้าไปชิงตำแหน่ง 4 ทีมสุดท้าย แต่ระหว่างนั้นก็มีกีฬาอีกชนิดหนึ่งที่พี่น้องชาวผองเพื่อนต้องแปลงร่างจากนักแบดมินตันไปเป็นนักโยนโบว์ลิ่งจำเป็นชั่วคราว เพื่อเข้าแข่งขันโบว์ลิ่งการกุศลของสธวท-กรุงเทพฯ โดยมีพี่น้อย (คุณพนิดา) เป็นกัปตันทีมคอยให้กำลังใจเหล่าลูกทีมชาวขวัญเรือน 

           แต่ละคนมีโอกาสได้แสดงฝีมือโยนโบว์กันอย่างเต็มที่ งานนี้สาว ๆ แสดงฝีมือได้ไม่ดี มีแต่ล้างท่อ ซ้ายที ขวาที จนมีเสียงแซวว่าเข้าใจกติกาใช่ไหม ว่าได้คะแนนคือจำนวนพินที่ล้ม ไม่ใช่ให้พินตั้งอยู่ครบ อ๋อ…อ๋อ… แต่สายไปเสียแล้ว เพราะสาว ๆ เล่นล้างท่อกันซะสะอาดเอี่ยมอ่องจนครบเกม แต่ก็ยังดีที่ยังมีผู้ชายในทีมคว้ารางวัลคะแนนรวมสูงสุดของฝ่ายชายมาครองไว้ได้ งานนี้ไม่อายแล้ว อย่างน้อยก็มีถ้วยรางวัลกลับมาตั้งที่ออฟฟิศ อิ อิ อิ 

ในวันนั้นลูกทีมทุกคนลงมติว่าอย่างน้อยวันหยุดสุดสัปดาห์นั้นก็ได้ความสนุก เฮฮากันกลับไป บางคนบิดเอวระหว่างโยนเสียจนเจอดี กลับมาได้อาการปวดเอว ปวดตู๊ดส์แถมมาด้วย ก็แบบนี้แหละอะไรที่ไม่ได้ทำประจำ พอลงไปหักโหม มันก็มีบ้างที่จะเจ็บนั่น ปวดนี่ ประมาณว่าอ่อนซ้อม  ถึงแม้จะมีเสียงแซวมาว่าแบบนี้เขาไม่ได้เรียกว่าอ่อนซ้อม แต่เขาเรียกว่าเริ่มแก่ สมรรถภาพเริ่มถดถอย เพราะแคลเซียมเริ่มเสื่อม ส่งผลให้กระดูกกระเดี้ยวเลยพาลไม่ค่อยดีต่างหาก  

 อะไร !! ใครแก่ ? ขวัญเรือนเหรอ…มีที่ไหน? ได้ยินเสียงแซวแบบนี้  มีเสียงจากบรรดาลูกทีมว่า มตินี้…ไม่ยอมรับ…อย่างเด็ดขาด ! 

 ก็ดูหน้าในทีมแต่ละคนสิ…เด็กออก*

อุ๊บส์ !! กล้าพูด

(*ความเป็นเด็กเริ่มออกไป)

• มีอยู่ 2 งานที่จัดเมื่อไหร่ต้องดั้นด้นไปทุกที คืองานหนังสือกับงานท่องเที่ยว งานหนังสือใหญ่ๆ มี 2 ครั้งต่อปี เมษายนและตุลาคม ส่วนงานท่องเที่ยวงานใหญ่คือ “ไทยเที่ยวไทย” จัดเดือนมีนาคมและสิงหาคม
  เมื่อวานไปงานไทยเที่ยวไทยมา ที่ศูนย์ประชุมสิริกิติ๋ ขนาดไปวันธรรมดาช่วงเย็นผู้คนยังมากมายชวนตาลาย ถ้าเป็นวันเสาร์อาทิตย์ได้ข่าวว่าไม่ต้องออกแรงเดินเลย เพราะจะไหลไปเอง การที่คนแห่กันมางานท่องเที่ยวกันเยอะทุกครั้ง บอกอะไรเราได้บ้าง หนึ่ง คนไทยชอบเที่ยว สอง คนไทยชอบของลดราคา

• ฉันเองก็เป็นคนชอบของลดราคา และชอบเที่ยว แต่มาเดินงานนี้ทุกครั้งไม่เคยได้ซื้อห้องหรือซื้อแพกเกจอะไรเลย ได้แต่หยิบโปรแกรมทัวร์ หยิบโบร์ชัวร์รีสอร์ทสวย ๆ มากองไว้บนโต๊ะ ยอมรับว่าถ้าซื้อในงานนี้จะได้ราคาพิเศษ แต่ก็ต้องจ่ายเงินเลย หรือมัดจำไว้ก่อน วันที่เดินทางได้จะถูกกำหนดไว้ว่าห้ามเกินช่วงนี้ๆ ซึ่งเป็นธรรมดาของของลดราคา นี่อาจเป็นสาเหตุที่ทำให้ไม่เคยซื้อแพกเกจในงาน
  แต่ที่ชอบมาเพราะอยากรู้ว่าเขามีที่เที่ยว ที่พักอะไรใหม่ๆ บ้าง เนื่องจากหลายบริษัทหลายรีสอร์ทจะมาเปิดตัวแนะนำตัวเองในงานนี้ และที่ใช้ประโยชน์ได้ก็คือโปรแกรมทัวร์ของแต่ละที่ โดยเฉพาะทัวร์ต่างประเทศ ซึ่งฉันไม่เคยใช้บริการเลย แต่ชอบเอามาศึกษาเป็นแนวทางว่าเขาพาไปไหนบ้าง และราคาเท่าไหร่ จากนั้นเราก็ไปเองแบบอิสระ โปรแกรมทัวร์ถือเป็นข้อมูลเบื้องต้นที่ดี ที่ให้ตั้งแต่สายการบิน เวลาออกเดินทาง สถานที่ท่องเที่ยวน่าสนใจ และการคำนวนงบ ยิ่งมาในงานท่องเที่ยวใหญ่ๆ มีหลายบริษัทมาเปิดบูธ แต่ละบริษัทก็มีแนวทางท่องเที่ยวต่างกัน แบบเที่ยวลุยๆ เที่ยวช้อปปิ้ง เที่ยวครอบครัว เราก็เลือกตามสไตล์ที่ชอบ แล้วมาจัดโปรแกรมของตัวเอง ซึ่งสรุปสุดท้ายราคาจะถูกกว่าทัวร์ทุกที

• นอกจากขายทัวร์ ขายตั๋วเครื่องบิน ขายที่พักแล้ว ยังมีพวกอุปกรณ์เดินทาง เป้ ถุงนอน เต๊นท์ เสื้อผ้า มาขายราคาเซลลด 30-50 เปอร์เซนต์ ฉันก็ได้กางเกง Northface ราคาประหยัดจากงานนี้แหละ แต่ที่งง ๆ คือมี wedding studio มาขายในงานด้วย หรือจะเป็นธีม ฮันนีมูนทราเวล ? ใครที่คิดอยากไปเที่ยว แวะไปเลือกซื้อเลือกหยิบโบรชัวร์ได้ในงานไทยเที่ยวไทย และเที่ยวทั่วโลก จนถึงวันอาทิตย์ที่26สิงหานี้เท่านั้น

• “คนผู้รู้จักทักทายกับเวลาเพื่อการท่องเที่ยว นับได้ว่าเป็นปราชญ์ ”
  “เดินทางอย่างมีความหวัง ดีกว่าการเดินมาถึงที่หมาย”
  สองประโยคนั้นจำไม่ได้ว่าใครพูดมา แต่จากประสบการณ์ของตัวเองแค่เริ่มคิดวางแผนว่าจะไปเที่ยวไหน ความสุข ความสนุกก็เริ่มต้นขึ้นแล้ว

ฉกตัวอย่างปกฉบับที่ 859 มาให้ชมที่นี่เป็นที่แรกค่ะ (ร้อนแรงมั่ก ๆ)
ลองถ้าได้เห็นปกแบบนี้ ก็หมายความว่าช่วงวิกฤติ (ปิดเล่ม) ของชาวขวัญเรือน กำลังผ่านพ้นไปแล้วนั่นเอง

ไปดูนิทรรศการที่ TCDC มาค่ะ เป็นนิทรรศการที่อยากไปดูทั้งคู่ นิทรรศการแรกอยากดูเพราะชื่อเป็นเหตุ อีกอันหนึ่งไปเพราะอยากรู้

นิทรรศการแรกชื่อ “ทำสิ่งที่รักให้เป็นเงิน 20 ธุรกิจงานออกแบบอังกฤษ”ดูแล้วได้แรงบันดาลใจมาเยอะทีเดียว โดยเฉพาะประเด็นเรื่อง จะทำสิ่งที่รักหรือรักที่จะทำเงิน บริษัทเจ๋ง ๆ ที่มาโชว์เนี่ยเขาเลือกไม่สนใจที่จะทำรายได้ทะลุเป้า แต่รักในการทำงานที่เปิดโอกาสให้แสดงฝีมือและบริหารความคิดสร้างสรรค์มากกว่า เช่น กราฟิก ธอท ฟาซิลิตี้ บริษัทกราฟฟิกที่ได้ชื่อว่าดีที่สุดในโลก อีกคนคือ ทอม ดิ๊กสัน  นักออกแบบชื่อดัง ผู้อำนวยการฝ่ายสร้างสรรค์ของฮาบิแทต ยูเค ผู้ยึดมั่นปรัชญาอันเรียบง่าย “สิ่งที่ผมรักคือสิ่งที่ผมกำลังทำอยู่ และต่อจากนั้นผมก็คิดหาทางว่าจะทำเงินจากสิ่งนั้นอย่างไร ” ดูแนวคิดการสร้างสรรค์ผลงานของแต่ละบริษัท  ก็ช่วยจุดประกายความคิดให้เราด้วยค่ะ  และรู้สึกโชคดีจังที่ตัวเองได้ทำสิ่งที่รักให้เป็นงาน  ส่วนเรื่องเงินก็ย่อมตามมา แต่จะมากน้อยนั่นอีกเรื่อง

อีกนิทรรศการตั้งอยู่ห้องใกล้ๆ กัน  เป็นนิทรรศการหุ่นกลไก น่ารักมาก ๆ เข้าไปแล้วไม่อยากออก เพราะได้เล่นสนุก เราสามารถกดปุ่มเพื่อดูลีลาของหุ่นแต่ละตัวได้ หุ่นแต่ละตัวจะมีท่าทางการเคลื่อนไหวไม่ซ้ำ และชวนขำ  แอบมองคนมาดูนิทรรศการ  รู้สึกแต่ละคนคล้ายเด็กๆ เลย  มีแววตาซุกซนเปล่งประกายออกมา อ้อ…เขามีโต๊ะให้เราลองฝึกสมองประกอบหุ่นด้วย จะได้รู้ว่ามันขยับได้อย่างไร เชียร์ให้ไปดูเต็มที่ค่ะที่ชั้น 6 เอ็มโพเรียม 10.30-21.00 น. ปิดวันจันทร์วันเดียว

คงพอจะเดากันออกอีกแล้ว เหตุใดไม่มีใครเข้ามาอัพบล็อก 

 ก็เพราะแต่ละคนอยู่ในภาวะอาการปิดเล่มกำเริบรุกรานอยู่นั่นเอง

 Please send us … moral support

อ่านเรื่อง “รวมพลังไม่ใช้ถุงพลาสติก” ใน Look around ฉบับวันแม่ ได้เห็นชาวโลกตื่นตัวกันเรื่องปัญหาโลกร้อนแล้วรู้สึก in ด้วยจังเลย

ที่จริง แล้วคงไม่ใช่เรื่องโลกร้อนอย่างเดียว แต่ดูเหมือนโลกของเราจะมีปัญหาอีกหลายอย่าง ทั้งน้ำท่วม ฝนแล้ง แผ่นดินไหว ฯลฯ ดูเหมือนเรื่องสิ่งแวดล้อมจะส่งผลกระทบถึงกันไปหมด อย่างที่เขาว่าเด็ดดอกไม้สะเทือนถึงดวงดาวจริง ๆ

บางที เราอาจจะไม่ต้องรอให้มีใครมาบังคับ แต่เริ่มต้นเองด้วยวิธีง่าย ๆ อย่างการใช้ทรัพยากรให้น้อยลง หรืออย่างที่กำลังเป็นแฟชั่นใหม่ในตอนนี้คือการใช้ถุงผ้าแทนถุงพลาสติก (แต่ไม่ใช่ว่าถือถุงผ้าไปใส่ถุงพลาสติกอีกทีนะ )

ถ้ายังจำกันได้ ดร.สิงห์ อินทรชูโต นักออกแบบความสุขจากขยะรีไซเคิล เคยฝากข้อคิดไว้ในบทสัมภาษณ์ ขวัญเรือนฉบับ 853 ว่า “สิ่งที่ผมอยากจะฝากไปยังผู้อ่านขวัญเรือนทุกคนรวมทั้งคนไทยทั้งชาติ คือช่วยกันแยกขยะ ใช้ให้น้อยลง หรือเศษอะไรที่คิดว่าเอามาปรับใช้เองใช้ใหม่ได้ ทำเถอะ อย่าไปคิดว่าให้คนอื่นทำ ตรงนี้เราช่วยได้มาก ถ้าทุกคนช่วยกันตรงนี้มันจะดีขึ้นอย่างรวดเร็ว” และ “เราไม่ต้องไปอาย ใครจะมองว่าเราเพี้ยน ผมไม่เคยเก็บมาใส่ใจ ทำไปเถอะถ้าคิดว่าถูกแล้วค่อย ๆ ทำไป”

มาเริ่มต้นทำอะไรดี ๆ เพื่อโลกกันดีกว่าค่ะ

ตอนนี้ทุกคนที่ขวัญเรือนกำลังเป็นแบบนี้  ช่วงนี้เลยไม่มีการ up blog เพราะแต่ละคนกำลังยุ่ง ๆ วุ่นวาย ๆ ในหัวมีแต่คำว่า ปิดเล่ม ปิดต้นฉบับ…ต้องเสร็จ ต้องเสร็จ ไม่เสร็จ เราจะเสร็จ  อาการรีบ ๆ เร่ง ๆ นี้จะเกิดกับคนที่ขวัญเรือน ประหนึ่งเป็นอาการเรื้อรัง ที่ปรากฎทุก 15 วัน ยิ่ง 2-3 วันสุดท้ายของเดดไลน์ อาการยิ่งแสดงออกมาก  แต่ทุกคนก็ยังยิ้มได้ ยิ้มสู้  ตั๊ดสู้ฟุตกันสุดฤทธิ์ เพราะแต่ละคนมีอาการอย่างนี้กันมานานเป็นเลขหลัก 10 ปี เพราะฉะนั้นอาการที่เกิดขึ้นทุก 15 วันของเรา จึงไม่ใช่เรื่องใหญ่ เพราะเรารู้ว่าเดี๋ยวก็จะเสร็จ เดี๋ยวก็ผ่านไปได้ เพราะสิ่งที่เป็นตัวยาสำคัญในการเยียวยาอาการเรื้อรังนี้ ก็คือผลงานที่จะตามติดออกมาเสร็จสมบูรณ์เป็นเล่มหลัง 15 วันนั้น  แล้วเราก็พร้อมสู้กับ 15 วันถัดมาต่อไปอีก ยิ่งมีฟีดแบคจากคนอ่านมากเท่าไหร่ เรา–คนขวัญเรือนยิ่งพร้อมต่อสู้กับอาการเรื้อรังที่ว่า…ได้อย่างไม่มีหน่าย  อึ๊บส์…สู้…สู้ ต้องเสร็จ…ต้องเสร็จ…ต้องเสร็จ